ontroerend mooi
en wat een mensen
Jij was het stralende middelpunt
omgeven door bloemen
en iedereen gaf licht
Er werd lief over je gepraat
en veel aan je gedacht
en er werd voor je gebeden
Je kinderen hadden het moeilijk
want ze hielden veel van je
en wilden je niet kwijt
Maar ze wisten ook
dat je veel had geleden
en dat het je nu beter gaat
Wij zijn ontroerd
door jouw prachtige gedicht
aan je eigen kinderen geschreven
Tot tranen geroerd
zien wij het opwellen
vanuit de tenen van je dochter
Dit is geen afscheid
dit is hartstochtelijke liefde....
28 september 2006
