Jeugdterugblik

'k Liep naar huis, alleen en eenzaam
terwijl ik me had verheugd
op de film die ik gezien had,
maar ik zag mijn eigen jeugd:
zo beklemmend en kleinerend
't deed me pijn dat weer te zien
En de zaal bijeen na afloop,
veroordeelde unaniem.

Niemand zag dat ik dat kind was,
't zat gevangen in spagaat
want hij hield van beide ouders,
maar hij heeft ze ook gehaat.
Hij doorzag hun beider onmacht,
voelde ook hun groot verdriet.
Maar zo'n zaal vol met buitenstaanders
die begrijpen dat toch niet.

En dat kind moet verder leven,
't zag meer dan goed voor hem was,
al heeft hij het goed gekregen
in zijn ziel blijft wel een kras.
Want een stukje kind van vroeger
voelt soms nog dat groot verdriet,
om dat kind en zijn jeugd, zijn ouders.
Niemand die zijn tranen ziet.

Maart 2009