Pas na een jaar was 'k er aan gewend,
dat hij niet op reis was, heel ver weg,
pas na een jaar begreep ik het echt,
dat hij niet meer komen zou...
Aldoor dacht ik dat 't een grapje was,
dat hij weer zou opstaan van zijn bed,
maar toen ze belden: kom maar heel gauw,
werd ik naast hem neergezet.
Ik zag zijn adem, zo zwak en licht,
ik zag zijn ogen, hij hield ze dicht.
Ik hield zijn hand vast en ook zijn hart
ik hield zijn hand vast en ook zijn hart
eindelijk,
eindelijk snapte ik helemaal,
dat hij voor altijd weg was gegaan,
nee, niet op reis en ook niet in slaap,
maar met zijn adem mee.
Februari 2009
