Toen wij besloten dat je niet kon
geboren worden op deez' aard
hadden wij jouw welzijn voor ogen
Wij meenden, jou wordt veel bespaard.
Maar één ding doet mij nog steeds pijn;
nooit kon je in mijn armen zijn.
Als mensen vragen: hoeveel kind'ren
heb jij? Slik ik nog steeds iets weg.
De pijn is niet minder geworden,
maar twijfel groeit en gaat niet weg.
Elk jaar zeggen wij wel een keer:
"zo kon ze zijn, daar loopt ze weer".
Wie zijn wij om over het leven
te oordelen met goed of slecht?
Wij kunnen niet volmondig zeggen:
"wat ik besloot toen, was terecht".
Wij weten immers niet hoe zij
geweest zou zijn... niet gaaf... toch blij?
nav artikel in dagblad Trouw
